Must be strong .

Schodząc czułam  się dziwnie . Niby dobrze , niby źle . Tak … nijak . Czułam euforię I smutek .  Z każdym schodkiem napięcie rosło . Co jeśli rozpłaczę się jak go zobaczę ? Zamruga mi swoimi pięknymi oczami ? A ja tak po prostu , się rozkleję ? Stojąc na brzegu krawężnika , rozglądałam się , gdzie może stać Harry swoim autem . A go , najzwyczajniej nie było . Może specjalnie to robi , żebym nie dojechała na samolot . Jest . Widziałam , go . Z zmarszczonym czołem podjechał pod blok . Widziałam , że coś było nie tak .

-Cześć –odezwał się pierwszy .

- Hej Harry . Co u ciebie ? – zapytałam niskim głosem .

- Przepraszam za spóźnienie , nie zrobiłem tego specjalnie . Po prostu … - i tu zatrzymał się , chcąc rozpocząć nowy temat .

- Po prostu co ? Harry , co się dzieje?

- Po prostu , nie chcę abyś wyjeżdżała , nie chcę Cię stracić . Nie znajdę takiej drugiej. Idealnej jak ty . Wiesz , że zależy mi na Tobie . Na Nas mi zależy . – przerwałam mu .

- Harry , wiesz , że nie mogę zostać . Mówimy to kolejny raz . Drążymy temat , chociaż wiesz , że nic nie możemy zrobić . Zostańmy przyjaciółmi . Tak , po prostu . – powiedziałam dziwnym , w ogóle nieznanym mi głosem .

Loczkowaty się załamał . Patrzył przed siebie , przed maskę z złością w oczach . Nagle , walnął pięścią o kierownicę i zaczął kręcić głową . Zakręcać  swoje włosy , raz w prawą , raz w lewą . Widziałam to . To była złość . W najczystszej postaci .

- To może ja pojadę autobusem ? – powiedziałam  cicho .

- nie . jedziemy już . – powiedział chłodno .

Harry ruszył . Jechał z dużą prędkością , jak nie on . Harry ? ten dla którego przepisy drogowe to świętość ? dziwne .Gdzie on jest ? A może schował się za maską , aby ukryć emocje ?

Dojechaliśmy .

Nie wiedząc , co powiedzieć po prostu wyszłam , mówiąc chłodne ‘pa’ . Dochodząc do drzwi usłyszałam tylko jego głos i uderzenia butów o podłogę . Tak . To był on . Biegł za mną , bo zapomniałam czapki .

- Dziękuję . – powiedziałam , kierując ku schodom .

- Em . Obiecuj mi tylko , że nie zapomnisz. .. – powiedział ze łzami w oczach .

-  O czym mam nie zapomnieć Harry ?

- O mnie . O Londynie . O tych wszystkich wspólnych chwilach . O wszystkim co razem przeszliśmy . Obiecaj . – powiedział . Gdy to mówił obserwowałam jego twarz . Jego oczy . Jak nie jego . Pełne , żalu , smutku .

- Obiecuję -  powiedziałam , mocno go przytulając . – Ty też o mnie nie zapomnij . – powiedziałam odchodząc .

- Odwracając się co chwilę  widziałam go cały czas w tym samym miejscu . Stał . Jak wbity kołek. Nie ruszał się . Odwróciłam się po raz kolejny . Zobaczyłam , mój najgorszy sen . Harry . Nie stał . Leżał . Napastowany przez fanki i przeciwnie  . Jak to się stało ? To wszystko przeze mnie . To mnie tu przywiózł . Zbiegłam ze schodów , kilka razy się potykając .

- Harry ! Harry ! – powiedziałam zalana łzami . – Odejdźcie od niego . – odpychałam fanki chociaż nic to nie dawało . Zachowywały się jak zwierzęta. Każda oberwała chociaż kawałek jego ubrania . Zwierzęta . Tylko tak to mogę nazwać . Mój kochany loczek . Jeśli to miało , udowodnić mi , że jest dla mnie wszystkim i zrobię dla niego wszystko , to udowodniło . . . Zbierając jego rzeczy , które fanki powyjmowały z jego kieszeni z kurtki był telefon . Z otwartą wiadomością. Do mnie . O treści :

~’ Baby you got me sick 
I don't know what I did 
Need to take a break and figure it out, yeah 
Got your voice in my head 
Saying let's just be friends 
Can't believe the words came out of your mouth ‘

Kocham Cię . Gdybyś jeszcze tu była , zaśpiewał bym Cię nosząc na plecach . Pa kochanie . Miłego lotu i powrotu do domu .

Zostało mi się tylko zalać łzami .